Μόλις γύρισα σπίτι.Είχα αράξει σε ένα φίλο και συζητούσαμε διάφορα πράγματα.Καθώς λοιπόν έφευγα απο το σπίτι του πετυχαίνω στο δρόμο ενα πρεζάκι.Στην κοσμάρα του,ξέρετε.Κάνει να με πλησιάσει να μου ζητήσει κανα φράγκο μάλλον αλλά δεν τα καταφέρνει.Σωριάζεται κάτω.Πάω απο πάνω του να δώ αν είναι εντάξει.ΟΚ φιλαράκι δεν τρέχει τίποτα,μου λέει.Σηκώνεται αργά αργά σαν γέρος.Ξαφνικά σα να ξύπνησε απο το πέσιμο.Ίσως πάλι τα λίγα δευτερόλεπτα που έμεινε κάτω στο τσιμέντο να είδε όλη του τη ζώη σε fast forward...Ποιός ξέρει.Το θέμα είναι οτι σηκώθηκε με άλλα μάτια.Ίσως πάλι να πληγώθηκε η περηφάνεια του που πήγα να δώ αν την παλεύει και να τέλειωσε η "παραμύθα".
Δε γουστάρω να πέφτουν κάτω τα πρεζάκια,μου τη σπάει πολύ άσχημα.Το μόνο που έχουν είναι τα πόδια τους,τίποτ'άλλο.
Θυμάμαι μια φόρα κάτω πατήσια σε ενα σουβλατζίδικο.Ήμουν με ένα φίλο.Έρχεται ενας και ζητάει κανα ψιλό.Δεν του δίνω.Δεν ξέρω γιατί.Είμαι κι εγώ λίγο ανάποδος ώρες ώρες.Του λέω: "Σόρυ φίλε δεν έχω τίποτα."Το μετάνιωσα στη στιγμή.Άρχισα να του λέω απανωτά συγγνώμη λές και με είχε πιάσει εμένα κρίση.Γυρνάει και μου λέει:"Γιατί ζητάς συγγνώμη ρε φιλαράκι;Εγώ σε ενόχλησα όχι εσυ.."Έμεινα μαλάκας.Απο μέσα βλέπει τη φάση ο χούντας ο σουβλατζής και κάνει μια καταδρομική πρός το μέρος μας."Ολά καλά παιδιά;'',λέει ο λίγδας."Ναι δεν τρέχει τίποτα,παρέα μας είναι το παιδί",του λέω.Έφυγε το παλικάρι, αφού μας είπε ευχαριστώ.Είπε σε μένα ευχαριστώ..Λές και τον βοήθησα.Κάπου θα του κρατάει παρέα ο τσάπλιν,ο αλήτης που έχει αξιοπρέπεια.
1 comment:
Ισως ο Τσάπλιν να του έδινε και το τελευταίο του κέρμα.
Απο το να κάνει πεζοδρόμιο για να εξασφαλίσει τη δόση (που τον σκοτώνει, αλλά δεν τον νοιάζει αυτό) καλύτερη η επαιτεία.
Παρόλλη τη κατακραυγή των δικών μου, τα πρεζόνια δίνω πάντα.
Post a Comment